Ik schrijf 1 januari 2014, 14:11 uur: Als prins word je dan uitgedaagd om de Niers in te mogen springen met alle andere prinsen van de gemeente en die van vorig jaar. Geen punt, we hebben het hele jaar overal aan meegedaan, overal met volle teugen van genoten, dus dit is dan ook geen probleem. Kin omhoog, borst vooruit.. Of althans, het zou geen probleem hoeven zijn… maar ik was dan wel prins, een held niet echt. Ik heb het daar niet zo op zelfs. Het snelstromende, hoge zwarte water waarvan je de bodem niet ziet, geen ijkpunt, geen voorganger waarbij je een reactie kunt peilen. Ja, daar op dat moment, tussen steiger en stromend water, daar flitste het hele jaar even aan mij voorbij.
In die flits sta je daar boven op het podium in Pica Mare, springend onder het ding uit te komen. Sta je, samen met de prinses, in het middelpunt van heel Vasteloavend vierend Gennep. Bovenop de prinsewagen, te zwaaien naar al die blije mensen, prachtig uitgedost, en veel moeite genomen om er een prachtige optocht van te maken. Op naar de mensen thuis op ziekenbezoek, of juist naar het ziekenhuis. Goh, de lach en de traan, ze liggen zo dicht bij elkaar. De zitting, de staoning en het popverbranden. Wat een betrokkenheid, een inzet, wat nemen mensen zich de moeite om er een grandioos feest van te maken, werkelijk fantastisch. Een speciaal woord van dank aan alle mensen die dit jaar allemaal geregeld hebben en mogelijk hebben gemaakt.
Er zijn maar weinig mensen die weten wat voor een werk er achter die schermen nog verzet wordt.
Als ik dit korte stukje nu zo teruglees, zie ik wat voor een achtbaan dit jaar is geweest. Je wordt van receptie naar Kelszitting geslingerd, van Mertzitting naar Boerenbal, van Zotte Zaterdag naar Scholenbezoek, van Kruumelbal naar het Wilde Westen. We zijn zo overladen dat we het nog maar amper op een rijtje krijgen en amper kunnen geloven. Volgens mij heb ik zelfs nu nog niet eens alles opgeschreven wat we allemaal hebben meegemaakt (en al zeker niet in de goede volgorde). En vooral niet te vergeten… het was allemaal even mooi en even indrukwekkend.
Op dat moment val ik in de Niers en heb ik geen tijd meer om na te denken. Er is maar één doel overgebleven en dat is overleven. Snel die kant zien te bereiken en kijken of de prinses het ook overleefd heeft. Gelukkig, ook zij heeft het gered.
En dan komt het einde ook echt in zicht… De Niersjaarsduik is ook het startsein om je te gaan voorbereiden op het naderende einde (als prins, maar dat moge duidelijk zijn…). Dit einde is ook prima trouwens, laat dat duidelijk zijn. Maar hoe, hoe ga je dat voorbereiden? Als snel hadden we besloten om dit afscheid net als de rest van het jaar te doen: we blijven zo dicht mogelijk bij onszelf! Lang leve de lol, lang leve de bourgondische inslag, lang leve de muziek. En zo was ons afscheid in de Kroon ook. Het was er gezellig, warm, bourgondisch maar ik had toch kippenvel… Op papier ben ik geen man van veel woorden, dus ik hou het kort. Ik stop met terugblikken, hoog tijd om vooruit te kijken, om me in te gaan zetten voor Prins Geert en Prinses Lilian (en prinskes).
De nieuwe Hoogheid is ondertussen al onder het ding uitgekomen en ook dit prinsenpaar verdient het om zo’n indrukwekkend jaar te krijgen. We zullen het er weer flink laten kröllen in Gennep, dat is iets wat zeker is! En zeker is dat je dit maar één keer in je leven meemaakt… Ik zou graag nog één keer iedereen vanuit de grond van ons hart, en ook namens de prinses en onze prinskes en prinsesjes, willen bedanken, iedereen die aan dit feest heeft deelgenomen en bijgedragen. Dank jullie wel voor een fantastisch, onverbeterlijk jaar, wij hebben van jullie genoten!
Mark & Linda, Prinsenpaar 2013